Een dikke duizend dagen geleden begon een roadshow. We gingen overal, waar we gevraagd werden, verhalen vertellen over die ‘nieuwe media’: digitaal en sociaal. De apostelen brachten blijkbaar een blijde èn juiste boodschap. Kijk naar jezelf. Kijk rondom je. Kijk naar de beurzen. De digitale logica is ondertussen überdominant in het nieuwe marketingdenken. De spelers zich hier tegen verzetten krijgen de klappen. De shift, zoals we zeggen. Maar die evolutie gaat niet enkel nààr het digitale, ook ìn het digitale zien we voortdurend fascinerende verschuivingen. Zelfs los van technologie.

Oud vind ik mezelf niet. Toch? Hoewel. Ik kan fijne kinderherinneringen ophalen aan de intocht van onze eerste thuiscomputer, met een dos prompt als groenschermig commandocenter en audiocassettes als extern geheugen. Met z’n allen rond het enige scherm voor een partijtje pong. Wat een verschil met vandaag. Ik leef een behoorlijk stuk van m’n leven in talloze schermen, men vingers swipen meesterlijk getraind èn ik heb een instinctieve zoekreflex voor alles wat ik niet in twee tellen kan begrijpen. Maar ik kan nostalgisch naar de begindagen terugkijken, en ben dus geen letterlijke digital native. En tòch. Zo’n waardevolle positie (stel ik mezelf gerust): ik zit er dicht genoeg op, om vanop een van de eerste rijen ‘the fast moving digital life’ te volgen, maar bewaar voldoende afstand om niet alles vanzelfsprekend te vinden.