Pen en Papier

Fienelot schrijft. En ze doet dat goed. Het leerpad van haar eerste studiejaar was ronduit verbazend. Vandaag pent mevrouw haar eerste zinnen neer, en des avonds kruipt ze al eens in de zetel met een dik boek Jip en Janneke. Super, vind ik dat.

Mijn dochter schrijft. En ik vind dat fijn. Niet alleen omwille van die overweldigende oudertrots, ook een ander zwak speelt hier mee. Men zwak voor pen en papier. Ja, ik beken. Ik herken blind het papierverschil tussen een notaboekje van rhodia, moleskine of postalco. En men 30ste verjaardag, waarop men ouders me een Montblanc Meisterstuck cadeau deden, zal ik nooit-of-te-nimmer vergeten. En zij al evenmin mijn extatische reactie. Zelfs die marineblauwe Parker Jotter voor m’n eerste communie, of die wijnrode Waterman voor m’n 12de zijn stevig weggeschreven in men geheugen.

Wars van de doemscenario’s, die zeggen dat onze kinderen geen handschrift meer zullen ontwikkelen, door al hun getokkel en geswipe, hoop ik diep vanbinnen dat Fienelot en Tobias het plezier zullen kennen van vloeiend gekras van die ene pen op dat juiste papier. Een plezier zoals ik dat heb meegekregen van mijn vader.

In mijn leven vol schermen, hebben boekjes en pennen een blijvende plaats. Concepten die beide op een juiste manier combineren, zoals de samenwerking tussen moleskine en evernote, hebben mij alvast als fan. Ik kijk hard uit naar paper later, de overtreffende trap van instapaper, readability of het mooie pocket. Save the web for paper later. Jouw selectie van digitale artikels en posts printed als een krant. Wat een kwaliteitskrant :) Voorlopig in beta, enkel uk.


Een warm interieur

Net een fijne trip naar Kortrijk achter de rug, meerbepaald naar de tweejaarlijkse hoogmis van interieur en design: Interieur2012Mijn broodheer verzorgt sinds jaren de pers en media voor dit event, en een aantal van onze klanten staan er in volle glorie. En ik was er nog nooit geweest. En dat ik er zin in had.

In de Expohallen kom je terecht in een visuele wervelstorm. Zonder overdrijven. Van de poshy glitter op immens grote standen, over uitgepuurde eenvoud van blijvende zoekers, naar de aandoenlijk poëtische eerste werken van jonge leeuwen. En naar elkeen stuk wordt geboeid gekeken. Bestudeerd als artefacten. Hoe verschillend en verscheiden de stijlen en insteken zijn, het respect van het publiek voor hun vormen, vormgeving en materialen zijn alomtegenwoordig. En dat dat schoon om zien is.

Naar al die andere mooie dingen wordt trouwens niet enkel gekeken. Er wordt ook aan gevoeld en over gewreven. Hout en textiel zijn dan ook zwaar vertegenwoordigd.

Datzelfde respect zie je ook voor het verleden en de toekomst. Veel aandacht voor oude meesters. Ontwerpen uit een lang verleden die hun waarde vandaag nog steeds bewijzen, als icoon of als inspiratie voor nieuwe werken.

Curator van dienst Lowie Vermeersch, die een paar keer dromerig m'n pad kruiste kruiste, bracht de stad en de beurs  dicht bij elkaar. De boeiende ontwikkelingen die o.a. Stef De Clerck realiseerde op het Buda-eiland hebben wellicht geholpen, maar toch. Een mooie verwevenheid en aanvulling.  Van de expohallen naar het Buda-eiland dus.  In het 'Budafabriek', kwamen we terecht in een broeierig en levende hal: jonge ontwerpers aan het werk, en studenten staan/zitten/hangen in discussie. Allemaal erg vriendelijk en menselijk. Vormgevers die de kans krijgen om hun werk te duiden en hun manier van werken te laten zien.

Wel eigenlijk, een warme aangelegenheid die Interieur. En inspirerend dat het geen naam heeft.cialis india


Nieuw jaar skaart, editie 2012

Hup. Tijd voor een nieuw jaar: 2012. Mooie dingen kunnen doen en beleven in het vorige, met volle goesting voor het volgende.

Sinds jaar en dag betekent deze periode voor mij/ons ook een periode van eindejaarskaartjes schrijven. En ik kijk daar naar uit.
Niet digitaal. Geen fijne animatie. Niet via Hallmark. Zelfs geen eerlijke kaart van Oxfam. Maar een homemade oldschool print. De hele rimram: bedenken, ontwerpen, drukken, benieuwd zijn naar het resultaat, een persoonlijke kribbel (liefst met vulpen), enveloppe likken en via de postzak in uw brievenbus. Vandaag is dat een kleintje, door de (templates van) talrijke digitale printboeren, maar mijn eerste kaarten werden door een offset-drukpers gehaald. Ha. De geur van vers papier en drukinkt alleen al.

Als ik er zo bij nadenk, was Stijn B, net geen 10 jaar geleden hiervoor de inspirator van dienst. Ik leerde hem kennen in een politieke omgeving, waar het koesteren en bewust onderhouden van je relaties, eerder regel dan uitzondering is. Zeker in aanloop van campagnes en verkiezingen ;-)
De hoeveelheid creativiteit en gedrevenheid die hij, en anderen, in zo'n kleine attentie stak, boeide en inspireerde me. Meer nog. "Eigenlijk is dat ook wel iets voor mij", bedacht ik me. Vormgeving, eindejaar, een snuifje traditie. Niet veel later begon ik zelf met een eerste 'editie' van mijn persoonlijke nieuwjaarskaart. Allez, onze persoonlijke nieuwjaarskaart. Hoewel ik er ook wel een aantal in min-of-meer professionele context verstuur, heb ik altijd persoonlijke kaartjes gemaakt, eerste samen met Evi. Nu met het hele gezin. Ik moet immers geen campagne voeren. Gewoon een persoonlijk iets. 'Even zwaaien.'

Een keer per jaar, eens door je adresboek wandelen. Even blijven stilstaan bij mensen die je al lang niet meer hebt gezien. Een flard aan herinnering oproepen. Vrienden en contacten verspreid over het hele land en verder. Sommigen uit vorige levens, andere die ik graag dagelijks zie en hoor. Een fijn moment, zo eens stilstaan bij de mensen rondom je. En achteraf is het soms al even mooi: dat onverwacht mailtje of die fijne sms. Zo'n kaart is natuurlijk ook een uitnodiging of alleszins uitnodigend. Nog eens, van die nieuwjaarskaarten ... Ik doet dat graag.

Tot mijn eigen spijt, heb ik het thans dit jaar wat laten hangen. Let wel, ik heb er moeite in gestoken, ze zijn voor de feestdagen in de bussen en beland, en eigenlijk ... vind ik het zelf best wel een mooi resultaat. Mààr ik heb gerecycleerd. Shame on me. Van mezelf weliswaar, maar toch. Ik heb het idee van 2011 opnieuw gebruikt. Een smet op m'n collectie. ;-) Volgend jaar beter. Beloofd.viagra no rx required


Meneer Jobs is niet meer

San Francisco, 24 februari 1955 – Palo Alto, Californië, 5 oktober 2011.Steve Jobs. Een grote meneer. Het is haast een cliché om te zeggen dat de man velen heeft geïnspireerd. Via Swissmiss vond ik onderstaande quote uit een oude Wired.

Wired, February, 1995

“Creativity is just connecting things. When you ask creative people how they did something, they feel a little guilty because they didn’t really do it, they just saw something. It seemed obvious to them after a while. That’s because they were able to connect experiences they’ve had and synthesize new things. And the reason they were able to do that was that they’ve had more experiences or they have thought more about their experiences than other people. Unfortunately, that’s too rare a commodity. A lot of people in our industry haven’t had very diverse experiences. So they don’t have enough dots to connect, and they end up with very linear solutions without a broad perspective on the problem. The broader one’s understanding of the human experience, the better design we will have.”

Ik heb al ooit een biografie van hem gelezen, maar de recent verschenen versie van Walter Isaacson ligt binnenkort op de leestafel.


Mannen met een plan

"Tom, ik heb een idee."

Ben aan het woord, ergens in september 2010. Op een terras vertelde hij vol vuur over een trektocht in de Pyreneeën. Afgelegen, betoverend mooi en intens.  Een beetje afzien, tot rust komen, ...  d'er eens helemaal uit. "Dat lijkt me fantastisch."

Fijne ideeën, ik heb er een zwak voor. Een tocht in de bergen, dat deed het al helemaal. Onze wederhelften, op datzelfde terras, zagen fonkelende jongensogen bij hun mannen van 30+. "Maar niet te lang, hé." Het idee werd een plan.

Het daaropvolgende telefoontje naar Arnout duurde maar kort. "Doen we!" Het gezelschap was compleet: drie mannen en een plan. Samen voor een paar dagen de desolate bergen in, daar ergens op die bergkamgrens tussen Frankrijk en Spanje. Mannen met een plan, daar horen vergaderingen bij. De mogelijkheden werden onderzocht. Daar tussen Frankrijk en Spanje, daar geraak je precies niet al te makkelijk. Een erg lange tocht met de wagen, of een vlucht op het Godsvruchtige Lourdes, waarna nòg een lange tocht. En tijd was onze belangrijkste voorwaarde: "Maar niet te lang, hé", remember. Verschillende opties passeerden de revue: Spanje, Italië, Zwitserland, Ierland, ... Ofwel meteen de tocht der tochten, de GR20 in Corsica. "Ja, stel je voor."

De daaropvolgende weken en maanden bleef het stil. Mannen met een plan, hebben ook kinderen en werk. Hier en daar vlogen er wat mails heen en weer: een foto, een vlucht, een route. Leuke smaakmakers. Maar het idee, bleef een idee.

Tot er nog eens een vergadering werd gepland. Plots stonden we daar alledrie naar een schreeuwende blauwgele Ryanair-website te kijken. Drie zitjes naar Figari voor een zacht prijsje. "Doen we?""Wat denk je, Evi?""En Cindy?""Zes dagen?"

"Geniet er van" zei ze.
Mannen met een plan, en een vlucht naar Corsica. De GR20, stel je voor.

[flickr-gallery mode="photoset" photoset="72157630732828830"]