Dé speech

Het is zover. Habemus Potus. Obama kan zijn change verder vormgeven gedurende de volgende 4 jaren. Voor mij was het ongelijke strijd met Romney (Komaan ?!  …), maar de cijfers en statistieken hielden het spannend. Midden in onze nacht werd de overwinning duidelijk, en tegen 6'en zat ik voor het scherm. Uitkijkend naar het moment, waarop de grootste redenaar van vandaag het woord zou nemen.

Door de realiteit van het besturen leek het vuur van Obama het laatste jaar wat verdwenen. Zelfs in cruciale campagnemomenten zorgde hij niet voor de begeestering en visie die we ooit van hem hebben gezien.

Zelfs dé speech waarvoor ik zo vroeg voor ben opgestaan begon traag en traditioneel, zelfs wat teleurstellend. Maar dan, meesterlijk dreef hij het tempo en de boodschappen op. En werd het publiek meegezogen in een verhaal van geloof en goesting in de toekomst. Met een dreunend harde finale. Korte lijnen die recht op doel gingen.

In de metacommunicatie op twitter en in de comentaarstudio's werd er hier-en-daar smalend gedaan over het uitblijven van concrete inhoud. "Waarheen wil 'ie met Amerika èn de wereld?" Op een ander niveau (in meerdere betekenissen) deed Bart Dewever dit wel, en ging zijn Antwerpse overwinningsspeech wel over concrete veranderingen en doelstellingen. Helaas vergiste hij zich van beleidsniveau en misbruikte hij een lokale overwinning om weerom negatieve federale politiek te voeren.

Neen, Obama gebruikte zijn moment van totale wereldwijde aandacht erg doelgericht. In die speech van geen 40 minuten gaf hij, in een tijdsgeest van mondiale crisis, een forse duw aan het geloof en vertrouwen in de wereld. Hij bracht een verhaal van samenwerken. Een verhaal over de èchte waarde van politiek. Niet de kleinmenselijke symboolgevechten, maar het samen streven naar die betere wereld. En daar krijg ik kippenvel van. Dat geeft mij zin in de dag.

En in die vroege ochtend, live, midden in die instant historische woordengolf gaat VRT toch wel niet over naar een tussentijdse interpretatie en vertaling ?! Tenenkrullend! Dankjewel CNN voor de full version.  In het Obamakamp kreeg de speech vanzelfsprekend wèl alle aandacht, tot en met een eigen facebookpagina. That's a first. Niettemin een fijn detail, maar met slechts 75 likes misschien toch niet voor herhaling vatbaar ;)

Ter nuance, klopt, het zijn maar woorden. Maar die woorden doen mij wel uitkijken naar wat komen zal. We willen en moeten forward. Ik ben alvast erg benieuwd.


Verhalen in de publieke sector

Overheidscommunicatie, communicatie in de publieke sector ... overal worstelen we met diezelfde zoektocht naar die heldere boodschap, dat juiste kanaal, die zoektocht naar dat schijntje aandacht. Mààr de publiek sector heeft ook zijn eigen wetmatigheden, regels, ritme, mogelijkheden ... een specifieke context: met politici die moeten verkozen worden, met een boodschap 'in ons aller belang', een kleine beleidsmarge, een tanend gebrek aan vertrouwen,  ... Na een hele poos in de politieke communicatie, laveer ik sinds enkele jaren als communicatieadviseur tussen verschillende sectoren: gespecialiseerde B2B, toegankelijke B2C, dienstenorganisaties ... èn de overheid/publieke sector. In al zijn vormen. En ik doe dat graag.

Mijn interesse gaat vaak  uit naar de manier waarop de publieke sector haar boodschap brengt: hip en sloganesk òf belerend òf verbindend òf uitdagend, ... etc. We komen vanalles tegen, 't is een zoeken. Niet evident, als overheid neem je immers een aparte positie in. Waarbij beleidsmakers, vroeger als notabelen in het centrum van de aandacht stonden. En met simpele rechttoe-rechtaan boodschappen, zoals de poster hierlangs, hun punt konden maken.

Vandaag moeten zij evenzeer bikkelen om de aandacht. De publieke sector zoekt volop zijn weg in nieuwe mogelijkheden van communicatie; we zien dan ook veel straffe dingen in traditionele media, online, social en indrukwekkende participatietrajecten.  Ik word hierbij biezonder aangesproken door de keuze voor verhalen. Een goede opbouw, de combinatie van verschillende informatielagen (feitelijk en emotioneel), ... Sensibiliserende informatie mag immers met voldoende 'poten en oren' gebracht worden. Gisteren kwam ik hiervan een indrukwekkend voorbeeld tegen:

Obama's 'The road we've traveled', een 17 minuten durende online documentaire. In de film wordt het verhaal verteld van de eerste drie jaar van zijn presidentschap en de moeilijke beslissingen die hij moest nemen om het land weer op de rails te krijgen. Een combinatie van feiten, momenten en sentiment. De film werd geregisseerd door Davis Guggenheim, die voor 'An Inconvenient Truth' met Al Gore reeds een Oscar ontving. Ik heb een zwak voor deze president en zijn communicatie, maar dit is publieke/politieke communicatie, om je hoed voor af te nemen. Het is een verhaal waardoor ik sowieso wordt aangesproken, maar op een dermate vakkundige manier gebracht. Indrukwekkend.

Het is politieke communicatie. In die zin doet deze film me een beetje denken aan 8JV. In de precampagne van 2007 verdeelde OpenVld een boek van 194 bladzijden, rond de gebeurtenissen tijdens en verwezenlijkingen van de twee opeenvolgende regeringen onder premier Guy Verhofstadt, gratis in de Vlaamse Krantenwinkels. Ook in dit boek werd volop voor het verhaal gekozen.

In 2009 stond ik mee aan de wieg van 'Vlaanderenwachtniet.be'. Een crisisblog vanwege de toenmalig (en huidig) Vlaams Minister-President Kris Peeters. Vlaanderen werd toen volop geconfronteerd met de eerste golf van de economische crisis. Peeters weigerde mee te stappen in een precampagne-retoriek, het was immers alle hens aan dek in het politieke wereldje. Er werd toen o.a. een blogplatform opgezet om het brede publiek het verhaal van die crisis, en de acties die hiertegen werden genomen, van dag op dag te brengen. In die tijdsgeest een juist idee, waarin we veel energie hebben gestoken. Redactioneel was het een continu zoeken. Zowel het beleid als die crisis heeft zo vele facetten: welke thema's brengen we? hoe kunnen we dit begrijpelijk uitleggen? welke invalshoek? ... Er is stevig nagedacht over bovenstaand Obama-filmpje.

Kony2012 is momenteel 'the talk of the town'. Een film door Invisible Children, met als doel om de beweging tegen Oegandese oorlogsmisdadiger Joseph Kony te ondersteunen, hem internationaal bekend te maken èn hem bijgevolg te laten arresteren in 2012. De film werd geregisseerd door Jason Russel, en verspreid en gelanceerd door een straffe virale campagne door 5ifty&5ifty, een creatief bureau dat zich toelegt op humanitaire campagnes. Ook deze film is een straffe sensibilisering door de combinatie van feiten op een emotionele en heldere manier te brengen.

 

update: interessant artikel van Kirsten Verdel, voormalig stafmedewerker in de Obama for Amercia 1.0, over zijn campagnefilm vind je hier.order cialis without prescription in canada


The greatest speech ever made

Weliswaar gegeven door een komiek: Charlie Chaplin.
Edoch. Mooie boodschap, sterke ritmiek, overtuigend pathos … super.

Speeches, ik heb er een zwak voor.
Altijd al gehad.

Die jaren dat ik -in de politiek- heb doorgebracht heb ik er heel wat mogen aanhoren. Veel slechte en ongeïnspireerde gelegenheidstoespraken 'op cruise control'. Maar ook enkele erg mooie toespraken: Stefaan Declerck in een parkingreceptie met een exemplaar vol kleine zinnetjes, een gedreven Yves Leterme geflankeerd door vuurkorven in Kuregem in politieke hoogdagen, mààr ook Jo Vandeurzen in een moeilijker moment waarbij hij zonder veel redenaarstalent maar boordevol authenticiteit de massa tot oprechte stilte bewoog.

Hoewel iets verder, nog eentje die ik niet snel zal vergeten.
4 november 2008, in de vroege ochtend vertrok ik in het duister, met Barack Obama op Radio 1. Hij claimde zijn verkiezingsoverwinning als president-elect met een pracht van een toespraak. 'Change has come to America',  een zin als een mokerslag. Kippenvel.

Obama is een spreker om u tegen te zeggen. Maar het was opvallend dat de man achter deze woorden, de jonge John Favreau, niet langer in de coulissen bleef, maar ook op een portie media-aandacht mochten rekenen. Als een realistische episode van The West Wing. Wat een topserie trouwens.

De politieke context waarin we vandaag zitten vraagt om moeilijke beslissingen. Een sterk leiderschap dat uitgelegd zal moeten worden. Ik ben oprecht benieuwd welke speeches we nog mogen verwachten van Wouter en zijn generatiegenoten.