Jawel, ik ben terug aan het lopen. Een opgefrist ritme, toerke en gewoonte. De muziek in de oren is vervangen door een audio-boek. -geeuw- Het klinkt misschien wat saai, maar ik vind het ideaal oom het hoofd leeg te maken van het oude en te vullen met wat nieuws. En dat werkt dus ook met de loopschoenen aan. Qua boeken: geen fictie, of al te technische materie. Bio’s doen het erg goed. Op een maand tijd vlogen oa. Bezos, Branson en Godin me door de oren. Deze week zat ReWork in de playlist. Een visieboek van 37signals, het  bewuste bedrijfje achter Basecamp.

Het boek is een aaneenschakeling van kleine en grote inzichten, gebracht met een typisch Amerikaans zelfzekerheid. Ze brengen onder meer een fijne redenering waarom ze onder alle voorwaarden ‚klein’ willen blijven als bedrijf. “Wat is de optimale grootte van je team om de dingen gedaan te krijgen, die je wil doen.” In plaats van het traditionele statusstreven naar een ‚groot’ bedrijf.  (Ondertussen werd hun consequentie hierin nog eens bevestigd. Ze hebben het bedrijf 37signals ‚opgedoekt’ – en het einde van enkele nevenproducten aangekondigd – voortaan gaan ze ‚focussed’ door het leven als Basecamp. De naam van hun sterproduct èn nu ook het bedrijf)

Een kleine zinnetje in het boek ging echter over de Sharpie, de -vooral-in-de-vs-gekende- dikke tekenstift. En het idee dat ze in hun bedrijf roughs of schema’s enkel uittekenen met Sharpies. De dikte van de stift verplicht hen om te simplificeren. Om de nuance, details en schaduwen te vermijden. De klare lijn als symbool van een goed idee. Voor mij, als continu-tekenaar-kribbelaar, een zinnetje dat blijft hangen. Zelfs tijdens een avondloopje.

Het is een variant op het gekende ‘ik schreef je een lange brief – want ik had geen tijd voor een korte’, of ‘een echte hit kan je spelen met één vinger op één snaar’. Maar het zinnetje gaat ook over de waarde van een tekeningetje. Enkele ruwe lijnen die de meest complexe dingen tot een begripvol Aha brengen. Allez, soms toch. Dat tekenen zit diep in mij. Of het nu is om iets aan anderen te verklaren, of aan mezelf. Ik betrap mezelf dan ook steeds weer op de vraag: ‘Mag ik?’, als ik tijdens een meeting een white board zie staan.

Als ik op dat gedroedel werd aangesproken, begon ik vaak over het boekje ‚The back of the Napkin’.  Amusant en juist werk van Dan Roam. Hij vertelt over de waarde van een tekening (al dan niet op de achterkant van een servetje), in het overbrengen van je ideeën. Niet alleen de tekening zelf, maar ook hoe je je schets opbouwt zorgt ervoor dat je je publiek meeneemt in een verhaal. Soit. Fijn voor de tekenaars onder ons. En nog meer voor de niet-tekenaars. Want het boek is opgebouwd vanuit de idee dat je zeker niet moet kunnen tekenen, om je verhaal te kunnen uitleggen ‚on the back of a napkin’.

In diezelfde geest staat er sinds vorige week iets nieuws in m’n papieren bibliotheekje: ‘The Exceptionally Simple Theory of Sketching‘ van George Hlavàcs. Essentie: ‘t is simpel, tekenen is durven en doen. En ze gebruiken hiervoor zelfs dé wijsheid van niemand-minder-dan Salvator Dali:

“If you act like a genius you will be a genius!”

En -hop- zo doorprikken ze weerom wat magie: als essentie van het schetsen en droedelen, eerst zorgen dat het er goed en pro uitziet. En dan pas dat het juist is. :) Herkenbaar. Of  toch misschien maar beter die Sharpie boven halen?