“Tom, ik heb een idee.”

Ben aan het woord, ergens in september 2010. Op een terras vertelde hij vol vuur over een trektocht in de Pyreneeën. Afgelegen, betoverend mooi en intens.  Een beetje afzien, tot rust komen, …  d’er eens helemaal uit. “Dat lijkt me fantastisch.”

Fijne ideeën, ik heb er een zwak voor. Een tocht in de bergen, dat deed het al helemaal. Onze wederhelften, op datzelfde terras, zagen fonkelende jongensogen bij hun mannen van 30+. “Maar niet te lang, hé.” Het idee werd een plan.

Het daaropvolgende telefoontje naar Arnout duurde maar kort. “Doen we!” Het gezelschap was compleet: drie mannen en een plan. Samen voor een paar dagen de desolate bergen in, daar ergens op die bergkamgrens tussen Frankrijk en Spanje. Mannen met een plan, daar horen vergaderingen bij. De mogelijkheden werden onderzocht. Daar tussen Frankrijk en Spanje, daar geraak je precies niet al te makkelijk. Een erg lange tocht met de wagen, of een vlucht op het Godsvruchtige Lourdes, waarna nòg een lange tocht. En tijd was onze belangrijkste voorwaarde: “Maar niet te lang, hé”, remember. Verschillende opties passeerden de revue: Spanje, Italië, Zwitserland, Ierland, … Ofwel meteen de tocht der tochten, de GR20 in Corsica. “Ja, stel je voor.”

De daaropvolgende weken en maanden bleef het stil. Mannen met een plan, hebben ook kinderen en werk. Hier en daar vlogen er wat mails heen en weer: een foto, een vlucht, een route. Leuke smaakmakers. Maar het idee, bleef een idee.

Tot er nog eens een vergadering werd gepland. Plots stonden we daar alledrie naar een schreeuwende blauwgele Ryanair-website te kijken. Drie zitjes naar Figari voor een zacht prijsje. “Doen we?””Wat denk je, Evi?””En Cindy?””Zes dagen?”

“Geniet er van” zei ze.
Mannen met een plan, en een vlucht naar Corsica. De GR20, stel je voor.

[flickr-gallery mode=”photoset” photoset=”72157630732828830″]